Saturday, June 27, 2009

मेघांची दाटी गगनी, तू अंत नको पाहूस

लोकहो,

काल संध्याकाळी श्री दत्त ज्योतिष विद्यालयाची कृष्णमूर्ती आणि भाव नवमांश पद्धतीची नवीन बॅच शारदाश्रम विद्यामंदीर दादर येथे सुरू झाली. श्री. विजय हजारी यांचे व्याखान सुरू व्हायची वेळ झाली होती. श्री हजारी सरांबरोबर आम्ही कॉरिडॉरमध्ये गप्पा मारत असतांना दिवसभर दडी मारून बसलेल्या पावसाच्या आगमनाची चाहूल लागली. मिनिटभरात आभाळात काळोख दाटून आला.

पाऊस आणि मित्रवर्य ग्रेस यांच्या कविता यांचे नाते अतूट आहे. आम्ही तिथूनच ग्रेसना नागपूरला फोन लावला. म्हटलं, "

पाउस आला, पाउस आला, गारांचा वर्षाव
गुरे अडकली रानामध्ये दयाघना तू धाव.....


ग्रेस तेथून ओरडले, "वा वा, काय आठवण करून दिलीत?"

दहा मिनिटे इकडच्या तिकडच्या गप्पा झाल्या. मुंबईत आल्यावर सकाळी आमच्या नेहमीच्या इराण्याच्या हॉटेलातील ऑम्लेट पावाचे आमंत्रण दिले. ग्रेसशी बोलत असतांना एक ओळ सारखी डोक्यात पिंगा घालत होती.

मेघांची दाटी गगनी, तू अंत नको पाहूस......

दर मिनिटाला तीच ओळ गुंजारव केल्यासारखी समोर येत होती. ग्रेसचा फोन ठेवला आणि चार ओळी लिहून झाल्यात. आम्हाला त्या अतिशय आवडल्या आहेत. तुम्हाला आवडतात का बघा. कविता पूर्ण झाल्यावर ती ही आस्वादासाठी प्रसिद्ध करू.

मेघांची दाटी गगनी
तू अंत नको पाहूस

क्षण दोन क्षणांची खोटी
बरसेल अता पाऊस....

चल वेचू क्षण हे सखये
ये निघून लवकर आता
मी शब्द उधळतो आहे
दे सूर तुझे या गीता...


आपला,
(विरहव्याकूळ) धोंडोपंत

Friday, June 26, 2009

धुंदी कळ्यांना, धुंदी फुलांना....शब्दरूप आले, मुक्या भावनांना


लोकहो,

दिनांक १६ जून रोजी सकाळी भल्या पहाटे म्हणजे सकाळी ८.३० वाजता आयसीआयसीआय बँकेच्या दादर टीटीच्या शाखेत गेलो होतो. दादर टीटी ला गेल्यावर रुईया नाक्यावर जायचे नाही, म्हणजे आग्र्याला जाऊन ताजमहाल न पहाण्यासारखे आहे. त्यामुळे बँकेचे काम आटोपल्यावर रुईया नाक्यावर चक्कर टाकायची, जुन्या स्मृतींना (आणि सुगंधी जखमांना) जरा उजाळा द्यायचा, नेहमीच्या दुर्गा-परमेश्वरी हॉटेलात इडली वडा, कॉफी असा बेत करून घरी जाऊन कामाला सुरूवात करायची अशी योजना होती.

त्यानुसार दुर्गा-परमेश्वरीत बसलो असतांना पोदार कॉलेजमधील प्रणव नावाचा प्रणयवीर आम्हाला तिथे भेटला. या प्रणवची प्रश्नकुंडली आम्ही महिन्याभरापूर्वी बनवली होती. प्रश्न नेहमीचाच होता.

"ती" मला "हो" म्हणेल का?.... आता खरे तर हा जनरल प्रश्न आहे. पण तो युनिव्हर्सलही आहे. असो.


त्याचे पोदारमधीलच एका मुलीवर प्रेम आहे. ते अजूनपर्यंत एकतर्फी असावं. पण ती सुद्धा त्याच्यात "इंटरेस्टेड" आहे असे त्याचे मत आहे. पण ते जागतिक सत्य नसावं. कारण प्रणव जेव्हा आला होता तेव्हा त्याने "ती मला होकार देऊन माझे तिच्याशी लग्न होईल का?" असा प्रश्न विचारला होता. सहाजिकच प्रश्न विचारण्याच्या क्षणापर्यंत तिचा होकार आलेला नव्हता हे सूर्यप्रकाशाइतकं स्वच्छ आहे.

आम्ही तेव्हा प्रश्नकुंडली बनवून "ती तुला नक्की होकार देईल, अजिबात काळजी करू नकोस" असे त्याला सांगितले होते. तो खूश होऊन आमच्याकडून गेला होता. ती किती चांगली आहे वगैरे बर्‍याच अनावश्यक गोष्टीही आम्हाला त्याने सांगितल्या होत्या.

दिनांक १६ जूनला आम्हाला डीपीत (दुर्गा-परमेश्वरी) पाहिल्यावर "गुड मॉर्निंग पंत" म्हणत तो समोर येऊन बसला.

म्हटलं, "गुड मॉर्निंग प्रणव. बैस. तिची वाट पहातो आहेस की काय?"

"नाही हो. कसलं काय?"

आम्हाला धक्काच बसला. आमच्या अंदाजाने तिचा होकार यायला पाहिजे होता. आणि हा म्हणतो कसलं काय?

म्हणून त्याला चौकसपणे विचारले की नक्की काय झालाय. तेव्हा तो म्हणाला की, " पंत, तुम्ही कुंडलीवरून सांगितले होतेत की ती नक्की होकार देईल म्हणून"

"होय. मग?"

"म्हणून मी तिला प्रपोज केलं."

"पुढे"

"पण अजून काही तिच्याकडून होकार आलेला नाही."

"नकार आला का?"

"तो नाही आला हो. पण मी तिला पहिल्यांदा प्रपोज केलं. ते तिने सर्व ऐकून घेतलं. इथेच बसलो होतो आम्ही डिपीत... त्या टेबलावर" असे म्हणत त्याने कोपर्‍यातल्या टेबलाकडे बोट दाखवले.

"पण तिने काही पॉझिटिव्ह रिस्पॉन्स नाही दिला. आम्ही गप्पा मारल्या नेहमीप्रमाणे. जातांना तिला परत विचारलं की What you have to say about it ? तर नुसतीच हसून म्हणाली " I will let you know". बाकी काही नाही."

आम्ही त्याला म्हटले की, " या डिपीत अनेकांची प्रेमप्रकरणे जुळली आहेत. आणि विशेषत: ते कोपर्‍यातलं टेबल आहे ना, जिथे तुम्ही बसला होतात, ते खूप लकी आहे. आता पहा ते दोघे बसलेत तिथे..... ती पटणार त्याला. कारण ते टेबलच लकी आहे."

आमच्या बोलण्यावर तो खळखळून हसला. म्हटलं, " तिने नकार नाही ना दिला? मग कसली काळजी करतोस? आनंदात जग ना."

"ती नकार देईपर्यंत ना?" प्रणवने आमचे वाक्य पूर्ण केले.

"नाही रे. ती तुला होकार देणारच. प्रश्नकुंडलीने सांगितले आहे ना? की, ती तुझीच आहे म्हणून. मग असा उतावीळ होऊ नकोस. जरा संयमाने वाग. तिची रास वृश्चिक आहे. वृश्चिक राशीच्या मुली अशाच असतात, नवर्‍याला आपल्या तालावर नाचवणार्‍या. पण तेवढ्याच प्रेमळही असतात. "

"आता काय करू ते सांगा"

म्हटलं, " एक आयडीया देतो तुला. तुझ्या कॉलेजातली जी सर्वात देखणी मुलगी आहे ना, तिने तुला प्रपोज केलाय असं तिला सांग. just to expedite the matter. मग पटापट गोष्टी घडतील." सुदैवाने प्रणवला यातला जोक कळला नाहीतर एखादा खरचं करून बसायचा असलं काहीतरी.

तेवढ्यात नारायण कॉफी घेऊन आला. प्रणव म्हणाला, "पंत, ती कधी होकार देईल हे सांगता येईल का हो?"

आम्ही बँकेत जातांना बॅग घेऊन गेलो होतो. त्यामुळे पंचांग बरोबर होतेच.

प्रणवला म्हटलं, " आत्ता सांगतो"

तेवढ्यात "त्या कोपर्‍यातल्या" टेबलावर बसलेल्या दोघांचं काहीतरी बोलणं झालं आणि त्या मुलीने त्या मुलाला हसतहसत शेकहॅण्ड केला. आम्ही प्रणवला म्हटलं, " हा बघ शकुन"

प्रणव पुन्हा खळखळून हसला. म्हणाला, "होय, बरचं वाचलाय ब्लॉगवर"

म्हटलं, " शकुनावरून आठवलं. ही बघ एक नवीन गझल लिहिलेय. ती वाच. तो पर्यंत आम्ही रुलिंग प्लॅनेट्स काढतो. "

असे म्हणत आम्ही आमच्या गझलेचा प्रिंट आउट प्रणवकडे दिला. तो गझल वाचायला लागला आणि आम्ही पंचांगात डोके घातले.

काहीतरी फार महत्त्वाचे चालले आहे आणि ते आपल्याला कळलेच पाहिजे या हेतूने नारायण (वेटर) आमच्या बाजूला येऊन उभा राहिला. प्रणवला वाचायला दिलेली गझल अशी:-

सांग सखे तुज गीत म्हणू की आसुसलेली प्रीत म्हणू?
तुझ्या गोड लडिवाळ स्वरांना का न अता संगीत म्हणू?

हृदय गुंतले तुझ्यात सखये माझा हा अपराध नसे
सत्याचा स्वीकार कराया का "हो" आता भीत म्हणू?

एकाकीपण म्हणजे केवळ अंधःकाराचीच कथा
इंद्रधनू प्रीतीचे दिसले, जीवनास रंगीत म्हणू

असा गुंतलो तुझ्यामध्ये की तगमग होते तुझ्याविना
हार म्हणू ही मी माझी की, यास तुझी मी जीत म्हणू?

गोड शहारे फुलल्यावरती दूर राहणे नसे बरे
यास म्हणू मी लज्जा की ही तुझी आगळी रीत म्हणू?

"अजून कुठला हवा 'अगस्ती' प्रीतीसाठी शकुन तुला?"
"तळहाताच्या रेषा जुळल्या, हेच खरे भाकीत म्हणू"

रचनाकाल - दिनांक १० जून २००९

प्रणव गझल वाचेपर्यंत आम्ही रुलिंग प्लॅनेट्सची जुळवाजुळव केली. दिनांक १६ जून २००९ रोजी सकाळी ९.४२ वाजता रुलिंग प्लॅनेट्स खालीलप्रमाणे होते.

एल - कर्क- चंद्र (केतु)

एस - उत्तराभाद्रपदा- शनि (राहु)

आर - मीन - गुरू

डी - मंगळवार - मंगळ

आम्ही चंद्रभ्रमण पाहिले. प्रश्नवेळी चंद्र मीन राशीत आहे. रुलिंगमध्ये शनी आहे म्हणजे मेषेतले भ्रमण सोडावे लागेल.

पुढे चंद्र वृषभेत जाईल. ते भ्रमणही सोडावे लागेल. पुढे मिथुनेतले भ्रमणही सोडावे लागेल.

त्यानंतर चंद्र कर्केत जाईल. कर्केतील गुरू शनी रुलिंगमध्ये आहेत. म्हणजेच २४ आणि २५ जून रोजी घटना घडेल.

त्यातल्यात्यात शनि रुलिंगमध्ये बलवान असल्यामुळे २५ रोजीच घटना घडण्याची शक्यता आहे.

आम्ही प्रणवला सांगितले की, " २५ जूनला तिचा होकार येईल. त्या दिवशी तिला न चुकता भेट. नाहीतर नेमका कुठेतरी झक मारायला जाशील आणि "कोंबडी पळाली" म्हणण्याची वेळ येईल."

प्रणव हसला. पण ते हसणे जरा वेगळे होते हे आम्हाला जाणवले. आम्हाला माणसाच्या देहबोलीवरून बर्‍याच गोष्टी कळतात. असो.

डीपीमधून निघून घरी येऊन कामाला भिडलो आणि कामाच्या रगाड्यात त्या २५ तारखेच्या भाकीताचा विसर पडला.

आज दुपारी एकच्या सुमारास जेवायला बसलो असतांना एक फोन आला. फोनवरील व्यक्ती जवळजवळ ओरडलीच,

" पंत, you are great!!"

नंबर ओळखीचा नव्हता. कोण बोलताय ते सांगितलं नव्हतं. काही समजेना कुणाचा फोन आहे. आम्ही विचारले, " कोण बोलताय?"

"अहो कोण काय? आवाज नाही ओळखलात? प्रणव बोलतोय. अहो पंत, आज २५ जून आहे विसरलात काय आपलं डीपीमधलं बोलणं?"

आमची एकदम पेटली. म्हटलं, " अरे बोल. काय झालं? आणि तुझे नाव नाही आले कॉलर आयडीवर. कुठून बोलतो आहेस?"

"तिच्याच फोनवरून बोलतोय. आपलं सर्व परवाचं बोलणं *** ला सांगितलं. तुमचा नंबर तिला सेव्ह करायचा होता म्हणून तिच्याच फोनवरून केला तुम्हाला फोन. हा नंबर तुम्ही सेव्ह करून ठेवा *** म्हणून."

म्हटलं, " प्रणव, आता तिच्या मोबाईलवरून फोन करण्यापर्यंत मजल गेली म्हणजे तिने होकार दिला का? हा प्रश्न विचारणं मूर्खपणाचं आहे. तुम्हा दोघांना आमच्या शुभेच्छा. आनंदात रहा. "

प्रणवने "थ्यँक्यू थ्यँक्यू" म्हटले. तिलाही आमच्याशी बोलायचे होते. तिनेही फोनवर आमचे आभार मानले. आणि एक प्रश्न विचारला की,

"काय हो पंत, वृश्चिक राशीच्या मुली नवर्‍याला त्यांच्या तालावर नाचवतात हे तुम्ही प्रणवला म्हणालात ते कशावरून?"

म्हटलं, " तू एवढं तंगवलसं ना त्याला त्यावरून"

ती म्हणाली, " अहो पण त्याचा आज वाढदिवस आहे ना, म्हणून मला आजच त्याला होकार द्यायचा होता. Unique birthday gift. म्हणून मी थांबले होते इतके दिवस."

म्हटलं, " आम्ही प्रणवला हे ही सांगितलं होतं की वृश्चिक राशीच्या मुली प्रेमळही असतात."

ती हसली.

च्या मायला, म्हणून २५ जून तारिख सांगितल्यावर प्रणव वेगळ्या पद्धतीने हसला होता तर........

आम्ही पुन्हा प्रणवला फोन द्यायला तिला सांगितले आणि त्याला पुन्हा शुभेच्छा दिल्या

आनंदी सहजीवनाच्या आणि वाढदिवसाच्याही.....

आपला,
(शुभचिंतक) धोंडोपंत





Wednesday, June 24, 2009

भोगले जे दु:ख त्याला, सुख म्हणावे लागले....


लोकहो,

फेब्रुवारी २००८ मध्ये आमचे नारायणगाव, जिल्हा- पुणे येथील जातक श्री. थोरात हे त्यांच्या एका मित्रांना आमच्याकडे घेऊन आले होते. ते आल्यावर औपचारिक ओळख वगैरे झाली आणि त्यांच्या मित्रांनी त्यांच्या मुलीची पत्रिका आमच्यासमोर ठेवली.

पत्रिका हातात घेतल्यावर मिनिटभरात घटस्फोटाचा प्रश्न आहे हे आमच्या लक्षात आले. ते काही बोलायच्या आधी आम्हीच त्यांना विचारले की,
" काय, नांदत नाही का पोरगी सासरी?"
ते चमकले. म्हणाले, "होय तसचं आहे. कोर्टात केस टाकली होती, तो निकाल आला. आता दुसरी सोयरीक कधी ते विचारायला आलोय."

पत्रिका पाहिल्यावर जो प्रश्न विचारला जाऊ नये असे आम्हाला वाटत होते, तोच प्रश्न त्यांनी टाकला होता. अशा वेळेस फार पंचाईत होते.

प्रश्नवेळेस कुंडलीला शनीची महादशा सुरू आहे. (२७/०२/१९९१ ते २७/०२/२०१०) आणि गुरूची अंतर्दशा (१६/०८/२००७ ते २७/०२/२०१०)

शनी स्वतः लाभात असून तो चतुर्थेश आणि पंचमेश आहे. शनी केतूच्या नक्षत्रात केतू षष्ठात बुधाच्या नक्षत्रात. बुध लग्नात असून नवमेश आणि व्ययेश. केतु गुरूच्या राशीत गुरू नवमात तृतीयेश आणि षष्ठेश. गुरू राहुच्या नक्षत्रात आणि राहु व्ययात.

राहु चंद्राच्या नक्षत्रात चंद्र नवमात आणि दशमेश. राहु बुधाच्याच राशीत बुध लग्नात नवमेश आणि व्ययेश. बुध गुरूच्या नक्षत्रात गुरू नवमात तृतीयेश आणि षष्ठेश. म्हणजे महादशास्वामी शनीचे कार्येशत्व असे आहे:-

शनी ११/ ४, ५ केतू - /- बुध - १ / ९, १२ (शनिची दृष्टी १, ५, )
केतु राशीस्वामी गुरू - ९/ ३, राहु १२/- चंद्र ९/ १० ( गुरूची दृष्टी १, ३, ५)
राहु राशीस्वामी बुध १/ ९, १२ गुरू ९/ ३, (बुधाची दृष्टी ७)

हे कार्येशत्व पाहिल्यावर शनि महादशा संपेपर्यंत वैवाहिक सौख्याचा बोजवारा उडालेला असेल हे लक्षात आले. प्रश्नवेळी शनी महादशेतली शेवटची गुरूची अंतर्दशा सुरू होती. गुरू नवम आणि तृतीय स्थानाचा कार्येश असल्यामुळे त्याच्या अंतर्दशेत घटस्फोटाच्या केसचा निकाल लागला.

आम्ही सहज पुढचा महादशास्वामी बुध पाहिला आणि बुधसुद्धा त्याच्या महादशेत वैवाहिक सौख्य या मुलीला लाभू देणार नाही हे लक्षात आले.

आमची कुंडली पाहून झाल्यावर हे सर्व त्यांना कसे सांगावे हा विचार आम्ही करत असतांना ते गृहस्थ म्हणाले,

" आमच्या ओळखीतले एक स्थळ तिला सांगून आले आहे. मुलाची पत्रिका आत्ता आमच्याकडे नाहीये. पण मुलगा खूप चांगला आहे. स्वतःचा धंदा, शेती आहे. घरची परिस्थिती चांगली आहे. कुटुंब चांगल्या परिचयातले आहे. तिथे सोयरीक करावी असं मला आणि आमच्या मंडळींना वाटतयं. तर पोरगी सुखात नांदेल ना तिथं?"

या कुंडलीचा नवमांश द्वितीयेश गुरू आहे. गुरूने काय दिवे लावलेत आणि यापुढे लावेल हे त्याच्या कार्येशत्वावरून सहज लक्षात येईल. वैवाहिक सौख्याचा कारक ग्रह शुक्र स्वत: व्ययात, लग्नेश आणि अष्टमेश. त्यामुळे या मुलीला द्वितीय विवाहातूनही सुख मिळणार नाही हे आलेच.

आम्ही त्यांना म्हटले, " मुलीच्या विवाहाची घाई करू नका. किमान ही अंतर्दशा होईपर्यंत तरी वाट पहा. फेब्रुवारी २०१० नंतर पहा."

विजेचा धक्का बसावा तसे ते चपापले. म्हणाले, " अहो काहीतरी काय सांगताय. अजून दोन वर्ष पोरीला बिना लग्नाची घरात ठेवायची? तोवर तिचे वय ३२ वर्षे झालेले असेल."

" ते बरोबर आहे हो. पण आत्ताच घटस्फोट झालाय ना? त्याचा मानसिक ताण असतो. तो तर दूर होऊ दे."

हे सर्व सांगतांना आम्हालाच मानसिक ताण आला होता. पण ती मुलगी किमान गुरू अंतर्दशेत तरी बोहल्यावर चढू नये यासाठी आमची केविलवाणी धडपड चालली होती. पण त्यांना ती मंजूर नव्हती. त्यांना लवकरात लवकर तिचा विवाह उरकायचा होता. ते आमच्यावर काहीसे रागावलेही होते.

" तुम्ही काहीतरी भलतचं सांगता रावं. या साबाजीच्या नादाला लागून तुमच्याकडे आलो. लग्न केव्हा होईल हे विचारायला आलो तर तुम्ही म्हणता दोन वर्ष पोरीला तशीच ठेवा. आमच्या समाजात नाही चालत अशी बिनलग्नाची पोरगी घरात ठेवून. आम्ही इतर ज्योतिषांकडे पण जाऊन आलोय तुमच्याकडे येण्यापूर्वी. सर्वांनी सांगितलाय की सहा आठ महिन्यात तिचे लग्न होईल. व्यवस्थित संसार करेल. याची खात्री करून घ्यायला आलो तुमच्याकडे तर तुमचं काहीतरी उलटचं."

ते गृहस्थ काहीही ऐकण्याच्या मनस्थितीत नव्हते. त्यांना आमच्याकडून भविष्य जाणून घ्यायचे नव्हते तर त्यांना त्यांच्या मुलीच्या वैवाहिक सौख्याची हमी हवी होती, जी आम्ही दिली नाही. कारण आम्ही शास्त्राशी प्रतारणा करून वाट्टेल ते कधीच सांगत नाही त्यामुळे त्यांना आमचा राग आला होता. अशा वेळेस त्यांना त्यांच्या नशिबावर सोडून द्यावं आणि आपण आपल्या कामाला लागावं हे उत्तम.

आम्ही त्यांना हात जोडून एवढेच म्हटले की,
" तुम्ही ज्या ज्योतिषांकडे जाऊन आला आहात त्यांचे भाकीत बरोबर येवो आणि आमचे चुको अशी स्वामींकडे प्रार्थना. ठीक आहे? या आता. शुभेच्छा."

ते जायला निघाले. थोरात काहीसे बावचळल्यासारखे झाले. त्यांचे मित्र चपला घालत असतांना थोरातांना आम्ही खुणेनेच "फोनवर बोलू" असे सांगितले.
तासाभरात थोरातांचा फोन आला. म्हणाले, "पंत, माफ करा. ते जरा गरम झाले. आम्हालाही कल्पना नव्हती ते असे काही करतील."

आम्ही म्हटले, " जाऊ दे हो. चालायचचं. एक करा जमलं तर. फेब्रुवारी २०१० पर्यंत मुलीचा विवाह होऊ देऊ नका. जर झाला तर तो टिकणार नाहीये हे नक्की. त्यांचा राग गेल्यावर त्यांना समजावण्याचा प्रयत्न करा. ऐकलं तर ठीक आहे नाहीतर त्यांना त्यांच्या मार्गाने जाऊ द्या."

मार्च २००८ अखेरीस अहमदनगरला त्या मुलीचा द्वितीय विवाह त्या "चांगल्या" मुलाबरोबर झाला.
थोरातांनी ही बातमी दिली. त्यांच्या मित्रांनी स्वत: आम्हाला काहीही कळवले नाही.

गेल्या रविवारी सकाळी अचानक ते गृहस्थ आमच्या घरी आले. बेल वाजवून दारात उभे. म्हणाले,
"ओळखलंत का? मी *** . थोरातांबरोबर आलो होतो मुलीच्या लग्नाचं विचारायला दीड वर्षापूर्वी. "

म्हटलं, " या या. आणि थोरात कुठे आहेत?"

"ते गावाला गेलेत."

आम्ही त्यांना हॉलमध्ये बसवले. म्हटलं,

"आता तुम्ही काय काम काढलतं?"

"एक गोष्ट सांगायची होती तुम्हाला बरेच दिवस. अहो, तुम्ही म्हणाला होतात की ती कुठली दशा संपेपर्यंत मुलीचा विवाह करू नका. त्यावेळेस तुमचा खूप राग आला होता मला. महिन्याभरात तिचं लग्न त्या मुलाशी लावून दिलं. पण पोरगी दोन महिन्यात घरी परत आली हो माझी. तो ही संसार मोडला तिचा."
असे म्हणून ओक्साबोक्शी रडायला लागले.

त्या साठीच्या गृहस्थांना या पद्धतीने रडतांना पाहून आम्हीही सुन्न झालो. दादांची गझल आठवली.

भोगले जे दु:ख त्याला, सुख म्हणावे लागले
एवढे मी भोगले की, मज हसावे लागले

आपला,
(दु:खविलासी) धोंडोपंत

Thursday, June 18, 2009

बाळा.... जो जो रे.... जो जो रे !!!




श्री स्वामी समर्थ


लोकहो,

दिनांक २ मे २००९ रोजी कुवेतमधील आमच्या एका जातक ताईंचे कन्सलटेशन चालू असतांना, सौभाग्यवतींची एक मैत्रीण त्यांना भेटायला आली. आम्ही कन्सलटेशनमध्ये असल्याने खुणेनेच तिला "नंतर बोलू" असे सांगितले. नंतर त्या दोघींच्या कधीही न संपणार्‍या गप्पा सुरू झाल्या. या गप्पांना काहीही अंत नसतो. काय बोलतात एवढं, देवाला ठाऊक.

कन्सलटेशन संपल्यावर सौभाग्यवती आमच्या खोलीत येऊन म्हणाल्या की, "तिला एक प्रश्न विचारायचा आहे. प्रश्न जरा नाजुक आहे."

आम्ही म्हटलें, " असले कितीतरी नाजुक प्रश्न आम्ही रोज हॅन्डल करतो. काय प्रश्न आहे तिचा?"

त्यावर सौं. ने सांगितले की, " तिला दुसरा चान्स घ्यायचा आहे. त्यासाठी त्यांचे प्रयत्न चालू आहेत. आणि तिची पाळी चुकून दहा दिवस झालेत. तर तिच्याकडे "गुड न्यूज" असेल का? असं तिला विचारायचं आहे"

आम्ही सौ. ना म्हटले, " तुम्हाला हे उपद्व्याप कुणी करायला सांगितलेत? ती बघेल तिचे काय ते. तिला चांगल्या गायनॅककडे जायला सांगा. तुम्ही कशाला एवढा पुढाकार घेताय? तुमची पाळी नाही ना चुकली? की तुमची पण चुकलेय?"

"गप्प बसा हो! काहीतरी आचरटासारखं बोलू नका"..... सौ. चा नेहमीचा डायलॉग

आम्ही म्हटले, "आचरटासारखं काय आहे त्यात? विचारायला नको? नाही विचारलं तर म्हणता, तुमचं लक्ष पण नसतं बायकोकडे. दोन्ही बाजूनी बोलून कसं चालेल? आणि नाहीतरी आपण हल्ली फारशी काळजी घेतोय कुठे? कारण तुमच्या पत्रिकेवरून आम्हाला माहित आहे की यापुढे काही होणार नाहीये. जिरायती जमिनीवर बागायत होत नसते."

" तुमच्या वळणावर गेलेली दोन छळवादी कार्टी आहेत ना, तेवढी पुरेशी आहेत. " .... सौ. कडून शालजोडीतला

मनात म्हटलं जाऊ दे. वाद घालण्यात अर्थ नाही. रुलिंग प्लॅनेट्स समोर होते. त्यावरून सौ. ना म्हटले, "तिला सांगा की ती प्रेग्नन्ट आहे."

"असं नको. नीट प्रश्नकुंडली बनवून उत्तर द्या." सौ. चा हट्ट

आम्हां पतीपत्नीचा हा प्रेमळ संवाद सुरू असतांना ती सौ.ची मैत्रीण आमच्या खोलीत आली. आम्ही डोळे मिचकावत तिला विचारले,

" काय मग? बरीच मजा केलेली दिसतेय गेल्या महिन्यात?"

ती लाजली.

म्हटलं, " एक काम कर. मी प्रेग्नन्ट आहे ना? हा प्रश्न मनात धर आणि या पुस्तकातून एक नंबर दे. आपण प्रश्नकुंडली मांडून पाहू. कुंडलीचे उत्तर होकारार्थी येईल असे आमचे मत आहे. बघू आपण." असे म्हणत तिच्याकडे पुस्तक दिले.

तिने नंबर दिला २३५

नंबर पाहिल्यावर आम्ही म्हटले,

" वा वा... दोन आणि तीन पाच आणि वर अजून एक पाच. जुळं नसलं म्हणजे मिळवलं."

वर २३५ क्रमांकाची केपी प्रश्नकुंडली दिली आहे. त्यावर टिचकी मारताच ती मोठी दिसेल. दशांच्या कोष्टकाची गरज नसल्यामुळे ते दिलेले नाही.

आम्ही कुंडली बनविल्यावर पहिला चंद्र पाहिला. या कुंडलीत चंद्र स्वतः पंचमात असून तो पंचमेशही आहे. म्हणजे तिने प्रश्न अत्यंत मनापासून विचारला आहे हे कुंडली सांगते आहे. पुढे जायला हरकत नाही.

पंचमाचा उपनक्षत्रस्वामी राहु आहे. राहु नेहमीच मार्गी समजला जातो. राहु स्वतः लाभात आहे आणि चंद्राच्या नक्षत्रात आहे.

चंद्र स्वतः पंचमात आणि पंचमेश. वक्री असण्याचा प्रश्नच नाही. पुढे काही बघायलाच नको.

आम्ही मिनिटभरात तिला सांगितले, " अभिनंदन. तू प्रेग्नंट आहेस असे ही कुंडली सांगते आहे. चांगल्या गायनॅककडे जा आणि सोनोग्राफी करून घे. रिपोर्ट पॉझिटिव्ह असेल."

ती म्हणाली, "हो. आदित्यच्या वेळेस जे डॉक्टर होते त्यांच्याकडेच जाणार आहे."

एखादा बटमोगरा फुलावा तसा तिचा चेहरा फुलला होता. काही वेळ इकडच्या तिकडच्या गप्पा झाल्या आणि ती जायला निघाली.

जातांना तिने चार पाच वेळ "थँक्यू, थँक्यू" म्हटले आणि दरवाज्याशी जाऊन परत आली आणि म्हणाली, " मुहूर्त काढून द्या ना डॉक्टरकडे जाण्याचा"

म्हटलं, " एक मिनिट थांब."

तिला चंद्राच्या नक्षत्राचा मुहूर्त काढून दिला, दिनांक सहा मे रोजीचा.

सहा मे रोजी तिचे चेक अप झाल्यावर घरी येऊन तिने आदित्यला सांगितले की,

" तू आता दादा होणार आहेस."

आपला,
(आजोबा) धोंडोपंत

Monday, June 15, 2009

आएगा आनेवाला..... आएगा


लोकहो,

गेले आठवडाभर भिकारड्या एमटीएनएलमुळे आमचे आणि जातकांचे खूप नुकसान झाले. रद्दड सेवा देण्यात एमटीएनएल नावाच्या संडासाशी कुणी स्पर्धा करू शकेल असे वाटत नाही. हजारो रुपये दरमहा ग्राहकांकडून घ्यायचे, त्यांना सुविधा द्यायच्या नाहीत, महिनोंमहिने सर्व्हर नादुरुस्त ठेवायचा आणि तक्रार केल्यावर उडवाउडवीची उत्तरे द्यायची ही एमटीएनएलची संस्कृती आहे.

पूर्वी एमटीएनएलची मोनॉपोली होती. तेव्हा त्यांचा माजोरडेपणा सहन करण्यावाचून पर्याय नव्हता. आता तसे नाही. आता अनेक उत्तम पर्याय ग्राहकाला उपलब्ध आहेत. तरीही एमटीएनएल अजून त्यांच्या भूतकाळाच्या नशेतून बाहेर येत नाही. ही त्यांची शोकांतिका आहे. हे असेच मरणार.... स्वतःच्या कर्माने. असो.

आम्हाला गेल्या आठवडाभर या एमटीएनएलमुळे प्रचंड त्रास झाला, ( खरे तर गेले अडीच महिने हा त्रास चालू आहे, बरोब्बर १ एप्रिल २००९ पासून) संपूर्णतः इंटरनेट सेवा बंद असल्याने अतोनात नुकसान झाले, आमच्या जातकांना महत्वांच्या समस्यांची उत्तरे न मिळाल्यामुळे मार्गदर्शनाशिवाय रहावे लागले, अनेकांचे महत्वाचे निर्णय या एमटीएनएल मुळे खोळंबले, त्यामुळे एकूणच कोलाहल निर्माण झाला. त्यामुळे आता या एमटीएनएलची चिता आमच्यापुरती पेटवून द्यावी, आमच्यापुरते त्यांच्या नावाने अपसव्य करून त्यांना भडाग्नी द्यावा आणि इंटरनेटची चांगली सेवा देणारी दुसरी खाजगी कंपनी शोधावी असे आम्ही ठरवले. कारण एमटीएनएल सुधारेपर्यंत आम्ही वाट पाहिली, तर तोपर्यंत आमच्या गोवर्‍या मसणात पोहोचलेल्या असतील.

तर त्यानुसार काल रविवारी रिलायन्स वेबवर्ल्ड मध्ये जाऊन वायरलेस मॉडेमची खरेदीही झाली. पण त्याचे ऍक्टिव्हेशन आज व्हायचे होते. आज दुपारी त्यांचा माणूस येऊन नेट सुरू करून देईल असे सांगण्यात आले होते. ग्रहणाचे जसे वेध लागतात तसे आम्हाला त्या माणसाचे वेध लागले होते.

पण दुपार सरत आली तरी त्याचा पत्ता नाही. शेवटी संध्याकाळी वेबवर्ल्डला फोन केला तेव्हा आज तो येईल आणि तुमचे इंटरनेट चालू होईल असे त्यांनी सांगितले.

आज येईल हे खरं, पण किती वाजता तो उगवेल? हा प्रश्न चिरंजीवांच्या मनात आला.

तो म्हणाला, " बाबा, तो नक्की किती वाजता येईल हो?" समोर पंचांग होते ते उचलत आम्ही म्हटलं, " बघू रुलिंगप्लॅनेट्स वरून हे बाजीराव किती वाजता येतात ते."

रुलिंग प्लॅनेट्स खालीलप्रमाणे - प्रश्नदिनांक १५ जून २००९ वेळ सायंकाळी ५ वाजून ३८ मिनिटे

एल - वृश्चिक - मंगळ

एस - पूर्वाभाद्रपदा - गुरू

आर - कुंभ - शनि (राहु)

डी - सोम - चंद्र (केतु)

असे रुलिंग प्लॅनेट्स होते. प्रश्नवेळी वृश्चिक लग्न सुरू होते. ते संध्याकाळी ०७ वाजून ०९ मिनिटांनी संपणार होते. शनिच्या उपस्थितीमुळे वृश्चिक सोडावे लागणार होते. त्यामुळे आम्ही धनु लग्नावर संपूर्ण लक्ष केंद्रीत केले.

धनु लग्न सायंकाळी ०७ वाजून ०९ मिनिटे ते रात्री ०९ वाजून १५ मिनिटांपर्यंत होते. केतू रुलिंगमध्ये आहे. रवि आणि शुक्र रुलिंगमध्ये नाहीत त्यामुळे त्यांचा प्रश्न उद्भवत नाही. त्यामुळे धनु लग्न - केतू लग्ननक्षत्रस्वामी एवढे निश्चित केले.

केतूचे मूळ नक्षत्र धनुराशीत ०० अंश ते १३ अंश २० कलांपर्यंत आहे. हे लग्न दोन तास सहा मिनिटांचे म्हणजे १२६ मिनिटांचे आहे. एक अंश लग्न पुढे सरकायला साधारण चार मिनिटे लागतात. १३*४= ५२ मिनिटे वरच्या २० कलेचा एक मिनिट पकडू.

म्हणजे धनु लग्न सुरू झाल्यापासून म्हणजे ०७ वाजून ०९ मिनिटांपासून ५३ मिनिटात म्हणजे ०८ वाजून ०२ मिनिटांपर्यंत रिलायन्सचा माणूस येईल.

यात सूक्ष्मात जायचे तर केतूचे उपनक्षत्र ०० अंश ४६ कला ४० विकलांपर्यंत आहे. याचा एक अंश पकडला तर ०७ वाजून ०९ मिनिटांपासून ते ०७ वाजून १३ मिनिटांपर्यंत तो माणूस यायला हवा.

त्यानंतर चिरंजीव दूरदर्शनमध्ये रमून गेले. तेवढ्यात एमटीएनएलची भिकार नेटही आपोआप सुरू झाली होती. आम्ही ईपत्रपेटी उघडून त्यातील पत्रे पहात होतो. सव्वासात वाजून गेल्याचे कळलेही नाही.

चिरंजीव बरोबर सात वीसला आमच्या खोलीत आले. म्हणाले, " बाबा, ०७.१३ उलटून गेले हो. अजून त्या माणसाचा पत्ता नाही. "

आम्ही घड्याळ पाहिले. सात एकवीस झाले होते. आमच्या हिशोबाने तो ०७ वाजून ०९ मिनिटे ते ०७ वाजून १३ मिनिटांपर्यंत यायला हवा होता. म्हणजे, आम्ही केलेले भाकीत चुकले होते.

चुकलेल्या भाकितातून खूप काही शिकायला मिळतं. शास्त्राचे सिद्धांत बरोबरच असतात. चूक आपल्याकडून झालेली असते. कधी घाई नडते. कधी प्रश्न सोडवतांना मध्येच फोन येतो किंवा इतर काही घटना घडतात ज्यामुळे लक्ष विचलित होते आणि एखादी महत्वाची बाब नजरेआड होते. कधी शास्त्रीय सिद्धांतांचा चुकीचा अन्वयार्थ लावला जातो. ( चुकीच्या अन्वयार्थाची शक्यता नवीन अभ्यासकांच्या बाबतीतच असते. ) उत्तर चुकले म्हणून शास्त्राला शिव्या देण्यात अर्थ नाही. आपले भाकीत नक्की कुठे फसले याचा शोध आपण स्वत: घेतला पाहिजे.



रोगी दगावला तर वैद्यकशास्त्र चुकीचे आहे असे आपण म्हणतो का? अजिबात नाही.

शोधक वृत्ती अभ्यासकाच्या अंगी बाणली की चुकांकडून बरेच काही शिकता येतं. आणि जेव्हा आपण कुठे चुकलो हे समजतं, तेव्हा "युरेका युरेका" ओरडावेसे वाटते. फक्त झालेल्या चुकीचे उत्तरदायित्व स्विकारण्याची मानसिक प्रगल्भता आपल्याकडे असली पाहीजे. काही लोकांना ते चुकू शकतात हेच मुळी चुकूनही वाटत नाही. ते आयुष्यभर डबक्यातच राहतात.

सुदैवाने, आमच्या हातून झालेल्या चुका मान्य करण्याची आणि त्यांचे उत्तरदायित्व स्विकारण्याची ताकद आणि मनाचा मोठेपणा आमच्याकडे आहे. आमच्या हातून चुका होऊ शकतात ही गोष्ट आम्हाला मान्य असल्यामुळे प्रत्येक चुकलेल्या भाकीताने आम्हाला बरेच काही शिकवले आहे.

हे भाकीत कुठे चुकले हे पाहण्यासाठी आम्ही आमचे स्क्रिबलिंग पॅड काढले ज्यावर हा हिशोब केला होता. तो कागद अगदी वरच होता.

गणित तपासले ते बरोबर होते. लग्नकोष्टकातील धनुलग्न आरंभ पाहिला. तो ही बरोबर लिहिला होता. पुन्हा रुलिंग प्लॅनेट्सवर नजर टाकली आणि आम्ही अथर्वला (चिरंजीव) ओरडलो.

"अथ्या, अरे भोसडीच्या, आम्ही केतुचे लग्ननक्षत्र घेऊन पुन्हा केतुचाच सब घेतला. ही आमची चूक झाली आहे. केतु रुलिंगमध्ये एकदाच आला आहे. तो पुन्हा सबसाठी घेता नाही येणार इथे. लग्न मंगळाचं आहे. मंगळ हा सर्वात बलवान रुलिंग प्लॅनेट आहे. त्यामुळे मंगळाचा सब घ्यावा लागेल. मंगळाचा सब धनुराशीत किती अंशांवर आहे?"

अथर्वने सबच्या पुस्तकातील धनुराशीचे पान उघडून तात्काळ उत्तर दिले, " केतुच्या नक्षत्रातील मंगळाचा सब ०४ अंश ४६ कला ४० विकला ते ०५ अंश ३३ कला २० विकलांपर्यंत असतो."

"बरोब्बर. म्हणजे आपण ५ अंश पकडू. ५ अंश लग्न पुढे सरकायला किती मिनिटे लागतील?

" वीस मिनिटे"

" म्हणजे ०७ वाजून ०९ मिनिटांपासून पुढे २० मिनिटे. म्हणजे ०७.२९. एक अंश पकडला तर ७.२९ ते ७.३३. बरोबर?"

" हो बरोबर"

"पहा किती वाजलेत?"

"सात सव्वीस"

"म्हणजे अजून चार पाच मिनिटात तो येईल."

अथर्वने नुसतेच "ह्म" केले. सौभाग्यवतींनी कपाळाला हात लावला.

आम्ही म्हटले, " आधी चहा ठेवा. तो येत असेल. कपाळाला हात मग लावा. ७.३३ नंतर."

तेवढ्यात महाडवरून श्री. माधव खरे यांचा फोन आला. आम्ही फोनवर बोलायला सुरूवात केली आणि दोन मिनिटात दारावरची बेल वाजली.

अथर्व म्हणाला, " अनिल अंबानी आला वाटतं."

सौ. ने जाऊन आतला दरवाजा उघडला.

रिलायन्स कम्युनिकेशन्सचा टायवाला माणूस सेफ्टी डोअरच्या पलीकडून विचारत होता,

"आपटे इथेच राहतात का?"

आपला,
(ग्रहांकित) धोंडोपंत

Friday, June 12, 2009

अनंता तुला कोण पाहू शके?


लोकहो,

अनंत उर्फ लंगड्या लिमये हा आमचा जुना मित्र. तो काही लंगडा वगैरे नाही. पण काही वर्षांपूर्वी राजगडावर ट्रेकला गेला असतांना त्याच्या घोट्याची लिगामेंट दुखावली होती. त्याला वैद्यकीय भाषेत Ligamentus Sprain असे म्हणतात. त्यामुळे तो काही आठवडे लंगडत होता.
लिगामेंटचे दुखणे हे गंभीर नसले तरी चिवट असते. त्यामुळे ऍन्कलेट घालून अनंता लंगडत चालायचा. त्यावेळेस त्याला लंगड्या लिमये हे नाव पडले आणि गेली अनेक वर्षे त्याला सर्व जण याच नावाने हाक मारतात. अशी काही नावे आयुष्यभर टिकतात.
अशा टोपणनावांची खरी जन्मभूमी कोकण. कोकणात कोणाला कोणत्या नावाने हाक मारली जाईल, त्याचा भरवसा नाही. शिरूभाऊ म्हणतात की,
" गावात सेफ्टी टॅंकचा पहिला संडास बांधणार्‍या मोडकाला "हागरा मोडक" हा किताब फक्त कोकणात मिळू शकतो."

आमचे एक स्नेही आहेत. त्यांच्या वडिलांना बापू म्हणत. ते वारले बिचारे. त्याकाळी अशी फॅशन आली होती की मुलाला त्याच्या वडिलांच्या टोपणनावाने हाक मारायचे. त्यामुळे आमच्या त्या स्नेह्यांना बापू हे नाव पडले.
पुढे दोन बापूंपैकी नक्की कोण याची पंचाईत व्हायला लागली तेव्हा छोटा बापू आणि मोठा बापू अशी बिरुदे लावून फरक स्पष्ट करण्यात आला. त्यावेळी शिरूभाऊ पेंडश्यांच्या "गारंबीचा बापू" मधील अफाट बापू आणि सपाट बापू अशी नावे दोघांना ठेवावी असे आम्ही सुचवले होते.
त्यानुसार खरे बापू (मोठे) हे वल्ली असल्यामुळे त्यांना अफाट बापू आणि पोरगा वडीलांच्या मानाने जरा बावळट असल्यामुळे त्याला सपाट बापू म्हणत असतं. असो.

तर सांगायची गोष्ट ही की, दिनांक २० एप्रिल रोजी अनंताचा फोन आला. प्रश्न साधा,सरळ आणि सोपा होता.
"पुढील महिन्यात कंपनीत जे ऍप्रायझल होणार आहे त्यात पगारवाढ, बढती, अधिकारयोग मिळेल काय? " एकंदरीत ऍप्रायझल शुभफलदायी ठरेल काय?

आम्ही अनंताकडून नंबर घेतला. त्याने नंबर दिला ३२. हा अंक ऐकल्यावर आमच्या तोंडून सहज उद्गार आले, " अरे, हत तुझ्याऽऽयला लिमया"

या अनपेक्षित उद्गाराने अनंता गडबडला. "काय झालं?"

"काही झालं नाही. काही होणारही नाहीये."

"म्हणजे?"

"वाघाचे पंजे. दोन मिनिटे फोनवर थांब. कुंडली बनवतो आणि सांगतो."

आम्ही संगणकाला ३२ नंबर दिला. कुंडली क्षणार्धात तयार झाली. चंद्र दशमात आहे. प्रश्न मनापासून विचारलाय. दशमाचा उपनक्षत्रस्वामी पाहिला. केतू आला.

काही सेकंदात अनंताला म्हटले, " पगारवाढ, बढती, अधिकारयोग वगैरे काहीही मिळणार नाही. आहे ही नोकरी टिकेल, ते खूप समजायचं. समजले?"

इतक्या लवकर उत्तर त्याला अपेक्षित नव्हते. तो म्हणाला, " एवढ्यात कुंडली कशी बघून झाली? एक मिनिटही झालेले नाही अजून नंबर देऊन."

नकारात्मक उत्तर आल्यामुळे अनंताला कुंडली पाहिलेय की नाही ही शंका होती. आणि तसे वाटणे स्वाभाविक आहे. कुणालाही तसेच वाटेल. काही सेकंदात हा माणूस सांगतो की अपेक्षित असलेले काहीच मिळणार नाही... हे कसे काय?

आम्ही त्याला समजावले. "जेवढे पहायचे तेवढे पाहिले आहे. तुझ्या प्रश्नाचे उत्तर तुला दिले आहे. तुला मतलब उत्तराशी आहे की कुंडली किती वेळ पाहिली त्याच्याशी?

"उत्तराशी"

"ते दिले आहे. ऍप्रायझलचा निकाल समजला की कळव. आणि आमची दक्षिणा नेहमीप्रमाणे बँकेत जमा करायची. काय? "

"हो हो. ते करतो."

बुधवारी अनंता एका लग्नासाठी दादरला आला असतांना भेटायला घरी आला. तेव्हा समजलं की ऍप्रायझलमध्ये धमकीशिवाय काहीही नव्हतं.
"हाती असलेला प्रोजेक्ट नीट पूर्णत्वास न्यावा नाहीतर...... " अखेरचा हा तुला दंडवत..."
शाल आणि श्रीफळ देऊन सत्कार"
अशा आशयाची सूचनावजा धमकी त्यात होती.

अनंताला "अपेक्षित असलेले लाभ ऍप्रायझलमधून मिळणार नाहीत" हे केवळ काही सेकंदात आम्ही कशावरून सांगितले, ते आले ना लक्षात?

आपला,
(शीघ्रगति) धोंडोपंत


Monday, June 8, 2009

घन पाठव आता कृष्णा....

घन पाठव आता कृष्णा
निष्ठूर नको होऊस
मी डोळे लावुन बसलो
येणार कधी पाऊस....

हा असह्य आहे उष्मा
पोळतोय माझा गाव
घन पाठव आता कृष्णा
तडफडतो आहे जीव...

झाल्यात कोरड्या सरिता
घन पाठव आता कृष्णा
तू अंत किती बघशील
गावाची भागव तृष्णा....

घन पाठव आता कृष्णा
गावात थेंब ना उरला
पायपीट कळशी घेउन
करतात चिमुकल्या बाला.....

बघ मलूल पडल्या गाई
चाराही संपत आला
घन पाठव आता कृष्णा
पारिजात वाळुन गेला....

घन पाठव आता कृष्णा
एवढेच माझे ऐक
पूजेला नाही पाणी
घे अश्रूंचा अभिषेक...

आपला,
(हवालदिल) धोंडोपंत

Sunday, June 7, 2009

जाता जाता....

लोकहो,

नुकतीच लिहून झालेली एक गझल तुमच्या आस्वादासाठी....

खरे तर कवितांसाठी आम्ही वेगळा ब्लॉग निर्माण केला आहे. पण आमच्या काही वाचकांनी, " एकाच ठिकाणी सर्व लेखन वाचायला बरं पडतं, त्यामुळे कविता इथेही प्रकाशित करत जा." अशी मागणी केली आहे.

खरे तर दोन दोन ठिकाणी लेखन प्रकाशित करण्याने आमचे काम वाढणार आहे. पण काहीही झाले तरी आमचे लेखन हे वाचकांसाठी आणि रसिकांसाठी आहे, समीक्षकांसाठी नाही. या ब्लॉगाला आपुलकीने भेट देणारा वाचक, हाच या लेखनाचा केंद्रबिंदू आहे याची जाण आणि भान ठेवल्यामुळेच हा ब्लॉग अलौकिक लोकप्रियतेला पात्र ठरला आहे. आणि याचा आम्हांदिकांस आत्यंतिक आनंद आहे.

त्यामुळे वाचकांच्या भावना लक्षात घेऊन ही आणि यापूर्वीच्या दोन गझला इथे प्रकाशित करण्यात आल्या आहेत. येथे असलेल्या गझला या केवळ वाचकांच्या सोयीसाठी ठेवल्या आहेत. काही दिवसांनी येथे असलेल्या कविता/गझला "सांजवेळ" वर स्थलांतरीत करू याची कृपया नोंद घ्यावी. असो.

आपला,
(आपला) धोंडोपंत



जिथे तिथे मी हर्ष पेरला... जाता जाता
आनंदाचा मळा फुलवला... जाता जाता

समोर तू येताच अचानक मी गडबडलो
एकच ठोका हृदयी चुकला... जाता जाता

दोन शेर लिहिल्यावर होती गझल रखडली
तू दिसल्यावर तिसरा सुचला... जाता जाता

असा काय गंभीर गुन्हा मी केला आहे?
एकच चिमटा तुला घेतला... जाता जाता

तुझे इशारे तुझ्या खुणा लाजवाब होत्या
अर्थ मला पण उशिरा कळला... जाता जाता

हासत खेळत भेट आपुली झाली तरिही
कंठ का बरे तुझा दाटला... जाता जाता

खूप प्रयासाने थोपवले होते अश्रू
बांध शेवटी उगीच फुटला... जाता जाता

"संवादाची तुझ्या ’अगस्ती’ ही तर किमया"
"रडणाराही अखेर हसला... जाता जाता"

Saturday, June 6, 2009

शकुन अपशकुन - भाग २

लोकहो,

मागील भागात शकुन अपशकुनांबद्दल लिहिले होते. त्या लेखाचा पुढील भाग इथे.

शकुनांवरून अनुमाने कशी काढता येतात याबाबत अजून काही उदाहरणे.

एकदा गावाला जातांना नेहमीच्या कार्यक्रमानुसार स्वामींचे दर्शन घेऊन मठातून बाहेर आलो. तेव्हा तिथे भेटलेल्या एका गृहस्थांने "पंत तुम्हाला भेटायचे आहे, कधी येऊ?" असे विचारले. त्यादिवशी आम्ही गावाला जात होतो. म्हणून त्याला आम्ही विचारले की, " प्रश्न काय आहे तुझा? आम्ही गावाला जायला निघालोय."

त्यावर त्याने "गाडी घ्यायची आहे, तर ती घ्यावी की नाही हे बघण्यासाठी तुम्हाला भेटायचे आहे" असे सांगितले.

हा संवाद सुरू असतांना आम्ही मठाबाहेर असलेल्या चपलांच्या रॅकमधून आमच्या चपला काढण्यासाठी तिथल्या सेवेकर्‍याला आमच्या कप्प्याचा बिल्ला दिला आणि तो चपला काढेपर्यंत रस्त्यावरून मुंबई वाहतूक पोलिसांची एक टोईंग व्हॅन एक मारूती गाडी उचलून नेतांना दिसली. गाडी जवळूनच उचलली असावी कारण त्या मालकाला पोलिसांनी गाडी उचलल्याचे कळले होते आणि तो टोईंग व्हॅनच्या मागून मांडवली करण्यासाठी धावत होता.

हे दृष्य पाहताच आम्ही त्या गृहस्थाला म्हटले, " तूर्तास गाडी घेऊ नकोस. मग पाहू."

"अहो पंत, पण गाडी तर मी पसंत करून बसलोय. त्या गाडीवाल्याला तसे बोललोही आहे. " त्याला सेकंड हॅण्ड गाडी घ्यायची असावी.

"गावाहून आलो की बघू. पण आत्ता तू जी पसंत केली आहेस ती गाडी घेऊ नकोस.हा व्यवहार मोड." एवढे सांगून आम्ही त्याचा निरोप घेतला.

त्या गृहस्थाने ती क्वालिस घेतलीच. चार पाच महिन्यात त्या गाडीने एवढे काम काढले की एखादा हत्ती पोसणे सोपे पण ही गाडी नको, असे होऊन गेले. शेवटी सहा महिन्यांनी नुकसानीत ती गाडी त्याला विकावी लागली.

विवाहानंतर सहा वर्षे संतती न झालेल्या जोडप्याची कुंडली आम्ही पाहिली होती आणि पुढील दीड वर्षात संतती होईल असे सांगितले होते. त्या नंतर दोन तीन महिन्यांनी एक दिवस सकाळी आठच्या सुमारास शिवाजी पार्कातून घरी परतत असतांना त्या बाई सेनापती बापटांच्या पुतळ्याजवळ दिसल्या.

" एवढ्या सकाळी इथे कशा काय?" असे विचारले असता, "डॉ. फडक्यांच्या लॅब मध्ये प्रेग्नन्सी टेस्ट करायला आले होते", असे त्यांनी सांगितले.

" टेन्शन आहे हो खूप पंत, काय रिपोर्ट येईल त्याचं" असेही त्या म्हणाल्या.

हे आम्ही बोलत असतांना, समोरच्या कॅफे भारत या इराणाच्या हॉटेलातून एक जोडपे पाव व इतर जिन्नसांची पिशवी घेऊन बाहेर आले. त्यात जी महिला होती ती गर्भार होती. तिला सहावा/ सातवा महिना सुरू असावा.

आम्ही त्या गर्भार बाईंकडे बोट दाखवून त्यांना सांगितले की, " हा घ्या शकुन. तुमची टेस्ट पॉझिटिव्ह येणार. काळजी नको."

संध्याकाळी रिपोर्ट घेतल्यावर फडके लॅब मधूनच, त्यांचा फोन आला की टेस्ट पॉझिटिव्ह आहे. पुढे त्यांना मुलगा झाला.

एकदा सकाळी आमचे एक जुने मित्र भेटले. ते शेअरबाजारात उलाढाली करतात. शिवसेना भवनासमोरील चहावाल्या भटाच्या टपरीवर आम्ही चहा घेतला. मार्केटचा विषय नेहमीप्रमाणे सुरू होता. चहा झाल्यावर त्यांनी चहावाल्या भटाला ५० रुपयांची नोट दिली.

खरेतर, भटाने दोन कटींग चहाचे सहा रूपये घेऊन ४४ रुपये परत द्यायला हवे होते. पण अनावधानाने त्याने ९४ रुपये परत दिले. (भटाला त्यांनी दिलेली पन्नासाची नोट शंभराची वाटली.)

ते गृहस्थ "असं कसं काय?" अशा नजरेने पहायला लागले. आम्ही खुणेनेच त्यांना "पैसे ठेऊन द्या, परत करू नका" असे सांगितले.

बाजूला गेल्यावर ते म्हणाले, " अहो, पन्नास रुपये जास्त आलेत. ते परत करतो."

आम्ही म्हटले, " मूर्ख आहात काय? लक्ष्मी चालत आलेय तिला परत पाठवणार? कपाळकरंट्यासारखे काय वागताय? तुम्ही काही त्याला फसवलेले नाही. आणि आपला भट दिवसाला पाच हजार कमावतो. त्याला पन्नास रुपयांनी काही फरक नाही पडणार. हा शकुन समजा आणि करा आज जोरदार ट्रेडिंग शेअरबाजारात. संध्याकाळी हिशोब करू."

संध्याकाळी त्यांचा फोन आला. म्हणाले, " पंत आज कमाल झाली हो. बरं झालं तुम्ही सकाळी भेटलात. आज फाईव्ह डिजीट ट्रेडिंग प्रॉफिट झालं."

"कुठल्या कंपनीत केलेत ट्रेडिंग?"

"फक्त निफ्टीत. रोज एक लॉटची पोझिशन आउटस्टँडिंग असते. आज सुरवातीस एकच लॉट मध्ये इन्-आउट करत होतो. पण प्रॉफिट मिळायला लागल्यावर तीन लॉटमध्ये घुसलो. दिवसभर इन आउट करून शेवटी पूर्ण बाहेर आलो."

"टोटल किती काढले?"

"अकरा हजार"

आम्ही त्यांना म्हटले, "आणि सकाळचे ते भटाच्या कंपनीच्या डिव्हिडंड मधून मिळालेले पन्नास.... पाहिलेत ना शकुन काय असतो?"

पुढची पाच मिनिटे ते खो‌ऽऽखो‌ऽऽ करून हसत होते. असो.

एकदा बँकेत गेलो असतांना आमच्याच भागात राहणारा एक टपोरी पोरगा भेटला. आमची समाजातल्या सर्व थरातल्या लोकांत ऊठबस, वावर आणि मैत्री आहे. त्या लोकांचे जे काही धंदे असतात ते त्यांच्यात असतात. आपल्याला त्यांचा कधी त्रास नसतो. उलट मदतच होते. एका हाकेला पन्नास जण धावून येतात.

या पोराला ऑनलाईन लॉटरीचा नाद आहे. हल्ली दर पंधरा मिनिटाला सरकारमान्यताप्राप्त ऑलनाईन लॉटरी असते. सकाळी १० पासून ते रात्री १० पर्यंत. ही लॉटरी म्हणजे खरेतर जुगारच. पण सरकारची मान्यता असल्यामुळे त्याला जुगार न म्हणता लॉटरी म्हणायचं. यात ० ते ९ मधला कुठल्याही नंबरवर, आपल्या ऐपतीनुसार पैसे लावतात आणि दर पंधरा मिनिटांनी त्याचा ड्रॉ असतो. आपला नंबर आला तर लावलेल्या रकमेच्या नऊपट पैसे मिळतात.

तर हा पोरगा बँकेत भेटल्यावर त्यांच्या नेहमीच्या स्टाईलने त्याने खाली वाकून " गुरूमाऊलीऽऽऽ" म्हणत आम्हाला नमस्कार केला. आमचे 'गुरूमाऊली' हे नामकरण कोणी आणि कधी केलयं हे आम्हाला माहित नाही. पण सर्व टपोरी पोरं आम्हाला त्याच नावाने संबोधतात.

"काय? कसे काय चाललाय?" वगैरे विचारणा झाल्यावर त्याने त्याचा तो खास प्रश्न विचारला, " बरं झालं भेटलात. आज कोणत्या नंबरवर खेळू?"

हा प्रश्न विचारण्यापूर्वी ४४ क्रमांकाचे टोकन घेतलेला माणूस बराच वेळ कॅश काऊंटरवर पैसे घ्यायला आलेला नव्हता. त्यामुळे कॅशिअर सारखा बेल वाजवून तो नंबर फलकावर दाखवत होता.

याने प्रश्न विचारल्यावर लगेच पुन्हा डिंगडाँग अशी बेल वाजली आणि ४४ नंबर आला. आम्ही तो शकुन घेउन, कॅशिअरच्या काऊंटरवरच्या फलकाकडे बोट दाखवत, त्याला म्हटले,

" बघ, नंबर तुझ्या समोर आहे."

पडत्या फळाची आज्ञा घेतल्यासारखे तो म्हणाला, "म्हणजे चौका"

एवढे म्हणून त्याने पुन्हा वाकून नमस्कार केला आणि " तुमचं चालू द्या गुरूमाऊली, मी येतो." असे म्हणून जायला लागला.

आम्ही त्याला थांबवत म्हटले, " हे बघ, ऊस गोड लागला म्हणून मुळापासून नाही खायचा, समजलं ना?. परमेश्वर दर वेळेस मदत नाही करत. त्यामुळे जे मार्गदर्शन मिळालाय त्याचा उपयोग कर, पण नाद नाही करायचा."

त्याने खुणेनेच "हो हो" म्हटले. तेव्हा १०.३५ झाले होते. पावणेअकराचा ड्रॉ त्याला गाठायचा असेल असा तर्क आम्ही केला.

बॅकेतून घरी पोहोचण्यापूर्वी पठ्ठ्याचा फोन.

" गुरूमाऊलीऽऽऽ, 'गोल्डन'वर चौका आला."

आपला,
(शकुनी) धोंडोपंत



Thursday, June 4, 2009

काळजी नको....

लोकहो,

नुकतीच लिहून झालेली ही गझल तुमच्या आस्वादासाठी. काळजी नको....


आहे जरी नवा प्रवास.... काळजी नको
वावर तुझाच आसपास.... काळजी नको

हुरहूर, खंत, शल्य, वेदना पुरे अता
मी रोज सांगतो मनास... "काळजी नको"

मारावयास योजना करू नका तुम्ही
लावीन मी स्वत:स फास.... काळजी नको

देतात लोक त्रास नेहमीच हे मला
सारेच व्यर्थ ते प्रयास.... काळजी नको

हे कोण बोलले तुम्हांस मी शिवी दिली?
मी योजलाय फक्त प्रास... काळजी नको

आता तुझ्यावरीच भार टाकला असे
आता असे तुझाच ध्यास... काळजी नको

माझ्या रितेपणास राहिलेय घर कुठे?
हृदयी असे तुझा निवास.... काळजी नको

आहे दिगंत प्रीत अन्‌ अथांग ही कथा
लिहिण्यास जन्मतील ’व्यास’ ..... काळजी नको.

आपला,
(काळजीवाहू) धोंडोपंत

Monday, June 1, 2009

गझल

लोकहो,

आज जवळजवळ महिन्याभराने एक हलकीफुलकी, आनंदमय गझल लिहून झाली. ती तुमच्या आस्वादासाठी......

कितीतरी दिवसात तुझ्यावर, लिहिली नाही, गझल सखे
तुझ्यासारखे, मजला देखिल, वाटे याचे, नवल सखे


किती सहज तू, बोललीस की, " प्रेम आटले, असे तुझे!"
राग तुला आल्यावर जाते, किती दूरवर, मजल सखे?


असे कधी का, अंतरातले, प्रेम आटते, ओसरते?
विरहाचे घण, सोसत सोसत, प्रीती बनते, सबल सखे


फक्त एकदा, तुला म्हणालो, " काम संपल्यावर बोलू!"
"बीझी" स्टेटस, तुझा दाखवी, तेव्हापासुन, गुगल सखे


"अरे-तुरे" ची, भाषा गेली, " तुम्ही-आम्ही", शब्द नवे
कशामुळे हा, असा दुरावा?, कशामुळे हा, बदल सखे?


माळरान भोवती आपुल्या, वाळवंट जणु, रखरखते
एकच निर्झर, इथे लाभला, चल होऊ या, सजल सखे


तुझा व माझा, शुक्र प्रबळ अन्‌, पंचमस्थानाचीच दशा
नकोस होऊ, विव्हल विफल गं, फुलापरी तू उमल सखे



आपला,
(काव्यप्रेमी) धोंडोपंत